சட்டென்று மாறிடும் வானிலை

பெருமழையாய்
பெய்யும்போது
முகஞ்சுளிக்கிறாய்
வறுத்தெடுக்கும் கோடையில்
பெய்யேன் என்று
மேகமற்ற வானத்தில்
தனியே இறைஞ்சுகிறாய்

உன் கிணறும்
வாய்க்காலும் வழிந்தோடினால்
போதுமென்கிறாய்
அறுவடை முடித்ததும்
எதற்கிந்த மழையென்கிறாய்

பலகீனமான பொழுதில்
கூட்டிற்குள் முடங்குகிறாய்
வெளியே உலவும் பொழுதில்
குடைக்குள் பதுங்குகிறாய்

விரும்பும் போது வா
அதுவரை விலகென்று
உன் இயல்பு நிறுவுகிறாய்
பெருமழையின் கருணையினை
மொத்தமும் மறக்கிறாய்

பச்சை வளர்த்த காடுகளை
மெதுவாய் அழிக்கிறாய்
பொட்டல்வெளியில் நின்றுக்கொண்டு
மண்ணோடு உறவாட அழைக்கிறாய்

ஈரம் எல்லாம்
காடு வளர்த்த கருணையில்
வந்ததென்பதை மறக்கிறாய்
உன் மனமாயையில்
மழையை மொத்தமும் எரிக்கிறாய்

மழையாய் நான்
மனிதனாய் நீ
காற்றின் திசைமாற்றி
நான் நெடுந்தூரம் பயணிக்குமுன்
கொஞ்சம் நேசப்பயிர் வளர்த்து
நெஞ்சில் நிறைத்திட
சட்டென்று மாறிடுமே
வானிலை மழைதேசத்தில்!