இரகசிய_மரணங்கள்

இரகசிய_மரணங்கள்

பள்ளிக்குச்
செல்லும் வழியில்
மாதா கோவிலின்
மரத்தடியில்
குழுமியிருந்த காகங்களின்
இரைச்சலை
விடலைகள் கல்லெறிய
பட்டென்றுப் பறந்த
அவைகள்
நம் தலையில்
இட்ட எச்சங்களை
அதனை
ரகசியமாய் அவசரமாய்
துடைத்தெரிந்த செய்திகளை
அவ்வப்போது பின்னால்
தொடர்ந்து வந்து
பூவைத் தந்தோடிய
அடுத்த வீட்டு சண்முகத்தின்
முகபாவனையை
ஆசிரியரின் கேள்விக்கு
மரப்பெஞ்சின் அடியில்
புத்தகத்தை ஒளித்து
கேள்விக்கு விடையை
நான் திறந்துக்காட்ட
விடையோடு கேள்வியையும்
நீ அப்படியே படித்துக்காட்டி
இருவருக்கும்
வாங்கித்தந்தக் கொட்டுகளை
பள்ளிவிட்டு மாலையில்
தள்ளுவண்டியில்
வாங்கிய நாவல்பழங்களையென
வகைதொகையில்லாமல்
ஒன்றுவிடாமல்
எல்லாவற்றையும்
பகிர்ந்துகொண்டோம்

இப்போதும் நீ
உன் பிள்ளைகளோடு
இன்னமும்
அதே பள்ளிச்சிறுமியாய்
என்னோடு எல்லாமும் பகிர்கிறாய்
அப்படியே சிரிக்கிறாய்
உடல் தளர்ச்சியையும்
மன அயற்ச்சியையும்
பகிர்ந்துக்கொண்டு
உன்னால்தான்
துணிச்சலாய் வாழ்கிறேன்
என்கிறாய்
எப்போதும் துணிச்சலாய்
இருப்பதும்
பொய்யான ஒரு வேடம்தான்
என்று எப்படி உன்னிடம்
சொல்ல?

உறைந்திருக்கும்
புன்னகையின் பின்னே
ஒளிந்திருக்கும் சோகத்தை
உன் விழிப்பார்த்து
எப்படிக் கடத்த?
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
உயிரை தின்றுக்கொண்டிருக்கும்
மனத்தளர்ச்சியை
எப்படி எடுத்துக்காட்ட?
உற்றத்தோழியிடம்
பொய்யுரைக்கிறேனென்ற
உண்மையை எப்படிப் பகிர?

இதுவும் கடந்துப்போகுமென்று
இறுக்கமாய் உனையணைத்து
உன் விழிகளில் வெளிச்சமேற்றி
என் பிரிவையும் மறைவையும்
எப்போதும் அறியாமல்
வாழ்க்கையை நீ வாழ்ந்து
கடக்கவேண்டுமென்று
உன் விழிகள் காணா தூரத்திற்கு
நான் விலகிச்செல்கிறேன்

சில பிரிவுகள்
ஏமாற்றமோ துரோகமோ அல்ல
அவசியமானதாகவும்
இருக்கலாம் தோழி
அவையெல்லாம்
இரகசிய மரணங்கள்
மறைவாய் நின்று
நேசிக்கும் உயிர்களிடம்
மன்னிப்புக்கோரும்
நானும் கேட்பேன்
உன்னிடம் ஓர்நாள்!