வாழாமல் போனவள்

உனக்கு
வலிக்கவில்லையா
என்கிறான்
வலியில்லாத இடம்
தெரியவில்லை
என்கிறேன்
ஏன் அழவில்லை
என்கிறான்
எதற்கெல்லாம்
அழவேண்டும்
என்கிறேன்
இருக்கும்
இடைவெளியில்
சிரித்துவிடு
என்கிறான்
இடைவெளிகள்
உறக்கத்தால்
நிரம்புகிறது
என்கிறேன்
எப்போதுதான்
சிரிப்பாய்
என்கிறான்
ஒரு மீளா
உறக்கத்திற்கு
முன்போ
பின்போ
என்கிறேன்
ஒரு மலர்
வளையம்
வைத்துவிட்டு
நகர்கிறான்
அந்தக்
கல்லறையிலிருந்து
மௌனமாக
நான்
சிரிப்பதை
காணாமலேயே!