மரமும் மனிதனும்

அந்த நிழலில்
விளையாடினான்
அந்தத் தென்றலில்
காதல் செய்தான்
அதன் வழியே
பயணம் போனான்
எனினும்
எப்போதும் அவன்
அதை ஏறிட்டும்
பார்க்கவில்லை
விரலால் தீண்டி
நன்றியும் கூறவில்லை
சட்டென்று
ஒருநாளில்
மொத்தமாய்
வெட்டிக் குதறப்பட்டு
அது விலக்கப்பட
அந்த வெறுமை
அப்போதுதான்
அவனை சுட்டது!

அந்த நெடுஞ்சாலையில்
நிழலுக்காய் ஏங்கி
கையில் ஒரு
விதையை
வைத்துக்கொண்டு
நின்றவனிடம்
அந்த விதையும்
கூட எதையும்
எதிர்ப்பார்க்கஈமல்
கொஞ்சம்
முளைவிட்டு
எட்டிப்பார்க்கிறது
தேர்ந்த
ஞானியாக!